Dit is de laatste show van je tournee. Waarom wilde je deze graag in openluchttheater De Pinkenberg afsluiten?

De voorstelling gaat over hoe ik van de Randstad verhuisde naar Schaarsbergen en over de wolf. Als je dan de kans krijgt om de tour af te sluiten op zo’n waanzinnig mooie plek als openluchttheater De Pinkenberg, zo vlakbij de plek waar alle teksten over gaan, dan grijp je die kans natuurlijk met beide handen aan.

Waarom wilde je graag een voorstelling over de wolf maken?

Ik kies altijd voor onderwerpen die in mijn leven én tegelijk in de hele samenleving spelen. De wolf was de afgelopen 2 jaar natuurlijk niet weg te slaan uit het nieuws en toen ik verhuisde naar een bos, bleek ik zelf ook angst voor het dier te hebben. Het bleek een hele grappige ingang voor een voorstelling: “wat doet een naïeve randstedeling als die opeens tussen de dieren gaat wonen?”

Daarnaast komt de wolf natuurlijk ook voor in allerlei sprookjes, gezegden en liedjes. Ik heb bijvoorbeeld een nieuwe versie gemaakt op De Dodenrit van Drs. P., dat maakt de voorstelling ook heel afwisselend.

Het gaat mij in de voorstelling niet zozeer om de vraag of het goed is dat de wolf in Nederland is of niet. Maar meer om: hoe gaan wij mensen, die alles zo onder controle hebben, om met gevaren en gebeurtenissen waar ze geen grip op hebben? De wolf is voor mij een aanleiding om over dat soort interessante vragen na te denken.

Hoe was het om met deze show te touren?

Dit is de  leukste  voorstelling  waar  ik  tot  nog  toe  mee  getoerd  heb.  De mix  tussen  humor,  verhalen  en  muziek  is heel  fijn. Ook  bleef  het  onderwerp  van de  voorstelling  - de  angst  voor  de wolf  -  steeds in de  actualiteit. En de  samenwerking  met pianist Guido van de Meent  wordt  steeds  inniger.    

Hoe waren de reacties tot nu toe?

Er zijn hele mooie recensies over de voorstelling verschenen. Daar ben ik natuurlijk heel blij mee. Maar ik vind het ook altijd heel fijn als het publiek laat weten na afloop dat ze de show heel erg konden waarderen. Dat kan hem dan ook zitten in de liedjes die ze mooi vonden, scenes die ze heel grappig vonden of dat ze ergens ontroerd over waren. Zo vonden mensen de sccnes bij de schietvereniging grappig en waren ze juist ontroerd door het verhaal over mijn moeder.

Het tofste vond ik misschien wel dat ik gevraagd werd om mijn nieuwe versie van De Dodenrit te zingen bij zowel een natuurorganisatie als een anti-wolvenprotest. Ook na de voorstelling zie ik vaak mensen met hele uiteenlopende meningen met elkaar in gesprek gaan. Als het me lukt om bij een polariserend onderwerp mensen juist bij elkaar te brengen, dan vind ik dat heel mooi.   

Waarom zouden mensen 30 mei naar jouw voorstelling moeten komen?

Ik ben niet helemaal objectief natuurlijk, maar ik denk dat het een hele rijke voorstelling is, waarin je de hele tijd van de ene emotie in de andere tuimelt. En die locatie is natuurlijk waanzinnig mooi. Een voorstelling zien, terwijl je bijvoorbeeld de bomen hoort ruisen, dat is echt heel tof. En wie weet horen we na een lach van het publiek van diep uit het bos nog wel wat wolvengehuil als antwoord.